wizualizacja
Kamerę wirtualną charakteryzują następujące parametry: rozmieszczenie, obsługa w środku jakim jest skierowana oraz ogniskowa – mają one swoje odblask w matematycznym modelu kamery. Obrazy trójwymiarowe są tworzone po największej części w środku technice rastrowej, wektorowo przedstawia się najwyżej obrysy, szkice itp. Głównym problemem do wnętrza obu przypadkach jest asygnowanie powierzchni widocznych, otóż wybór tych obiektów (czy też ich części), które są widoczne wewnątrz danym rzucie. Robi się owo np. przy użyciu bufora Z, sortowania względem głębokości, śledzenia promieni. Ponadto na ogół obserwujemy drobny fragment sceny, wskutek tego prócz tego starcie być może składać się według wielkiej wizualizacje liczby obiektów (sięgającej nawet setek milionów), zatem tak jak grunt jest określnik, które obiekty mogą istnieć widoczne, by przetwarzać tylko te dane, które owszem są potrzebne. Zobacz: wyrywanie niewidocznych powierzchni. Realizm [edytuj] Odbicie i kolaps światła, miękkie cienie Rozpraszanie światła poniżej powierzchnią obiektu (ang. subsurface scattering) Realizm obrazów generowanych przy użyciu komputer jest w większości zastosowań ogromnie bieżący. Aby go być w użyciu modeluje się oświetlenie: definiuje światła, powierzchniom obiektów trójwymiarowych nadaje zabarwienie i fakturę, określa cienie rzucane przez obiekty, odbicia zwierciadlane, zawał oraz rozpraszanie światła itd., itp. Metody, które pozwalają na ogromnie dokładne wizerunek scen trójwymiarowych są ponadto wielce kosztowne obliczeniowo.
Adres www: http://pro-fx.pl
